قبلا نجس بوده ، جارى نمىشود ؛ زيرا اين عضو جزئى از بدن نجس بوده و حال جزئى از بدن انسان زنده شده ، پس موضوع تغيير كرده است . اين سخن آنجا است كه پيوند عضو جدا شده ، پس از سرد شدن آن صورت گيرد ؛ اما اگر پيش از سرد شدن پيوند شود ، دليل موجود است كه دلالت بر عدم نجاست ميته پيش از سرد شدن مىكند و اگر انسان آن را لمس كند غسل واجب نيست . با وجود اين ، احوط اين است كه حيوان قابل تذكيه انتخاب شود و ذبح گردد و در صورت امكان عضو پيوندى را از چنين حيوانى برگزينند . اين حكم در صورتى است كه عضو ظاهر باشد ، اما اگر عضو داخل بدن است ، مسئلهء وارد كردن عضو نجس در داخل بدن خواهد آمد . ظاهرا حكم آن جواز مىباشد - به ويژه زمانى كه با كيفيت ياد شده صورت گيرد - چه طهارت داخل بدن مطلوب نيست ، مقصود از طهارت پاكى ظاهر بدن است و طهارتى كه براى نماز واجب است همين طهارت ظاهر اندام‌ها است نه باطن آن‌ها . ميرزاى قمى مىگويد : اگر انسان خون نجسى را زير پوست درآورد ، آن خون جزء باطن بدن مىشود و دليلى بر بيرون آوردن و بطلان نماز با وجود آن نيست و اگر خون زير پوست بسته شود ، به طريق اولى براى نماز ضررى ندارد . قسم سوم اگر عضو از بدن زنده كه داراى حيات پايدار است بيرون آورده شود و در بدن بيمار پيوند گردد ، به گونه‌اى كه به مرگ انسانى كه خونش محترم است بينجامد ، هنگامى كه حيات بيمار متوقّف بر آن عضو نباشد ، شكى در حرمت آن نيست ؛ زيرا قتل نفس است كه خدا آن را حرام كرده است ، حتى اگر مريض افضل از كسى باشد كه عضو از او گرفته شده و حتى اگر عضودهنده راضى به اين كار باشد ؛ چه هيچ‌كس حق ندارد كارى كند كه حياتش پايان يابد و اين مورد مانند جهاد و دفاع نيست كه شارع اذن داده انسان جانش را در اين